Kampioen viespeuk

Even pauze. Even een blogje schrijven.

Fijne muziek vanmiddag in het Gitaarhuis. Fijne mensen ook. We houden van mekaar.

En een tekst. Niet die van vanochtend, ik pak er even een andere bij.

Ok. Kampioen viespeuk. Dit is het min of meer toepasselijke plaatje dat daar bij hoort:

Aldwych Theatre

Niks toepasselijks aan, dat plaatje, maar ach, het staat er toch maar weer.

De tekst:

kampioen viespeuk

de schaamte voorbij
verzamel ik stickers en etiketten
bewaar ze op m’n voorhoofd
mijn favoriete aller tijden is en blijft
kampioen viespeuk

er waren er meer
maar die konden niet beklijven
lelijk, junkie, zuipschuit
gezeik voor oude wijven
wat blijft
is kampioen viespeuk

kampioen viespeuk is een vieze ouwe man
kampioen viespeuk, trekt zich van niemand wat aan
kampioen viespeuk, ze noemen me een viespeuk
kampioen viespeuk, lust er wel pap van

kom maar meiske
kom maar bij kampioen viespeuk

hij wast zich niet, hij doucht zich niet
gaat nooit lekker in bad
kamt zijn haren niet, scheert zich niet
wast zijn handen slechts symbolisch

zijn huisje stinkt, zijn tafel plakt
aambeien bevolken zijn gat
bruine tanden, druipsnor
zijn lichaamsgeur is puur demonisch

hij is kampioen viespeuk
de beste en de vieste
kampioen, kampioen viespeuk
zo gedraagt hij zich het liefste

Daar ga ik nu verder geen commentaar op leveren. Maar er valt nog wel iets aan te sleutelen. Of misschien iets meer over te vertellen.

Nou maar even niet.

O, ik heb tussendoor ook nog tijd gevonden om mijn snor te verven. Een momentje helemaal alleen voor mezelf.

Facebooktwitter

Geef een reactie