25 december 2005
Cirkels en teksten
Ik ben mijn oudere engelse teksten aan het veranderen in Nederlandse teksten/verhaaltjes, met wat uitbreidingen en weet ik veel. Niet meer op rijm. Verder doe ik er niks meer mee, ze liggen maar wat digitaal opgeslagen te wezen op mijn computer. Hier komt er één:


Cirkels

Ik ben niet alleen, ik ben omringd door rode en blauwe cirkels. Ze draaien om me heen, vertragen tot ze tot stilstand komen en houden die toestand een moment vast. Ze wisselen van kleur, blauw wordt rood en rood wordt blauw. Langzaam komen ze in tegengestelde richting als voor hun stilstand weer op gang en draaien al snel weer op topsnelheid om me heen. Ik onderdruk de neiging om te vluchten, net op tijd herinner ik me dat snelle bewegingen niet wenselijk zijn, dat ik moet wachten tot ik een beter idee krijg dan vluchten en dat idee uitvoeren in de hoop dat het ook ditmaal niet om mijn persoonlijke en onontkoombare ondergang gaat. Ik kom niet verder maar kan ook niet ophouden, ik kan mijn zin niet doordrijven, gevangen in rode en blauwe cirkels.

Het verwart me dat niets wat mijn oog bereikt me verveelt, dat is uitzonderlijk en vreemd voor me, verveling is de natuurlijke uitgangspositie voor elke actie of gedachte die ik maak of heb, nu is verwarring de bakermat van mijn schone gedachten geworden. Ik schud mijn lichaam als in een dans, tot de schaduwen die me tot kleding dienen van me af zijn gevallen, ze liggen op het donkere tapijt, vormloos en roerloos. Ik zal ze niet weer opnieuw aan kunnen trekken, ze zijn volslagen onbruikbaar geworden. Ik moet er ook niet aan denken om gebruikte schaduwen opnieuw aan te trekken, om het oude vuil opnieuw op mijn huid te voelen, de oude donkerte opnieuw in mijn gedachten te laten trekken. Het is ook helemaal niet nodig, het kost me over het algemeen weinig moeite om nieuwe schaduwen te vinden.

Het wordt me maar niet duidelijk hoe ik verder moet gaan of hoe ik zou kunnen ophouden met wat ik denk maar niet doe, er is geen werkelijkheid om mee geconfronteerd te worden, geen heldere en echte werkelijkheid, helderder en echter dan het valse licht dat door de achterdeur valt. Ik val in slaap maar wacht nog steeds op meer. Rode en blauwe cirkels draaien om me heen.

De dwaas is binnen maar veel zinnigs komt er niet uit, zijn hersens zijn dood. Hij heeft drie treinen genomen en ontdekte een scheur in één van de vleugels. Hij mag gratis reizen naar het land waar koning Zark op de troon zit, het land waar ze bomen verbranden om in trance raken. Hij stijgt op en ziet zijn voeten, zijn lichaam, zichzelf, hij ziet een brandende boom, het bos, zijn land van herkomst, de aarde, het universum, tot hij met een schok terug wordt geschoten in zijn eigen hoofd, hij is vrij, hij is zonderling en emotioneel bankroet maar levend en wel. Dood is dood, maar hij leeft nog en ik leef ook nog. En de rode en blauwe cirkels zijn er nog, ik krijg een mes in mijn rug gestoken en mijn hoofd wordt afgeslagen met een groot slagersmes, een bijl bijna.



Nou ja, ik vind het wel grappig in ieder geval.

Verder nog iets. Kerst. Andere web-logs. En het is vakantie heb ik me laten vertellen.
Geplaatst door dj Keu :: 15:23
kargbo :: 27 december 2005 05:15

Hoe zit dat me de cirkles in het maaiveld?

dj Keu :: 27 december 2005 12:41 :: website

Daar valt ook niks zinnigs over te vertellen. Ze zijn wel duidelijk anders, ze zijn groen en geel, ze zijn volmaakt rond, ze duiken plotseling op en verfraaien dan het landschap, een verfraaing die je alleen kunt waarnemen als je er op de rug van een prehistorische vogel overheen vliegt of als je een reportage over deze magische cirkels op je televisie ziet. Ze bestaan in geest en materie. Verdere gegevens zijn op dit moment niet bekend, althans niet bij het gewone publiek. Sommige SF-liefhebbers zien in de cirkels het werk van buitenaardse wezens, maar iedereen weet dat die niet bestaan, althans niet in de echte wereld. De geestelijke wereld wil ik niet aan komen, daar hebben ze wel degelijk een stevige positie kunnen veroveren. Maar ik dwaal af en ga even wat anders doen nu.