Kort verhaal in een 5 delen. Eerder verschenen in het Fries, in het literaire tijdschrift ‘Hjir‘.

De dronken chauffeur 1
De dronken chauffeur 2
De dronken chauffeur 3
De dronken chauffeur 4
De dronken chauffeur 5

De dronken chauffeur 5

En nu zit hij hier, ergens in Nederland aan de rand van een bos in zijn auto, het stuur met beide handen omklemd en zijn hoofd rustend op zijn handen terwijl hij langzaam terugkeert uit de herbeleving van het fatale moment. Hij opent zijn ogen en laat de gewone wereld weer tot zich doordringen, het leer van het stuur, de sleutel in het contact, zijn handen. Hij kijkt er korte tijd naar en laat ze van het stuur glijden om met gesloten ogen achterover te gaan leunen in de comfortabele autostoel.

‘Ben ik iets vergeten,’ mompelt hij zacht in zichzelf.

‘Mijn droom,’ beantwoordt hij luid en stamelend zijn eigen vraag, ‘mijn droom.’ Als een verboden mantra spoken de twee woorden door zijn hoofd. Hij rilt en slaat zijn ogen weer open. Plotseling is hij weer op de plek van het ongeluk. Niet het werkelijke ongeluk met de oude man, maar het ongeluk uit zijn droom. Voor hem staat het jongetje van vijf met zijn voetbal in zijn armen, het zwaait naar hem en lacht. Hij kijkt het jongetje met grote ogen aan, in eerste instantie zonder te reageren, maar het duurt niet lang voor waar hij nu eigenlijk naar kijkt, wie het eigenlijke slachtoffer van het ongeluk was. Het is alsof hij voor het eerst werkelijk verantwoording kan nemen voor zijn misdaad, hier, met het jongetje uit zijn droom voor zijn ogen, met geen andere gedachten dan aan het ongeluk en zijn schuld daaraan, tot hij langzaam weer tot zichzelf komt.

Op dat ogenblik verandert het beeld van het jongetje. De zwarte en witte vlakken van de leren voetbal worden warm van kleur, bruinachtige en ook de vorm van de voetbal verandert, de bal wordt uitgerekt, het bruin wordt de kleur van hout. Met steeds rustiger wordende ogen ziet de man hoe ook het jongetje verandert, transformeert tot een volwassen man, een man die hij kent van gestalte en gezicht, hij ziet hoe het jongetje in hem verandert. Hij ziet zichzelf nu voor zijn auto staan, stoer maar niet onvriendelijk, zijn oude houten gitaar in zijn grote handen.

De dronken chauffeur 1
De dronken chauffeur 2
De dronken chauffeur 3
De dronken chauffeur 4
De dronken chauffeur 5

Kort verhaal in een 5 delen. Eerder verschenen in het Fries, in het literaire tijdschrift ‘Hjir‘.

De dronken chauffeur 1
De dronken chauffeur 2
De dronken chauffeur 3
De dronken chauffeur 4
De dronken chauffeur 5

De dronken chauffeur 3

Tot zijn verrassing blijkt zijn manager het bij het rechte eind te hebben. Hij ontvangt honderden brieven van fans die hem bezweren dat ze naar aanleiding van zijn lied nooit weer met een glaasje op zijn gaan rijden, iets dat bovendien gestaafd wordt door de resultaten van onderzoeken van het CBS waaruit blijkt dat het aantal ongevallen door rijden onder invloed daadwerkelijk is afgenomen sinds zijn liedje op de radio gedraaid wordt. Onze held is lange tijd gelukkiger dan hij ooit geweest is, de platenmaatschappij is meer dan tevreden over de verkoopcijfers en bij optredens vermaakt het publiek zich prima met de stemmige ballade over het vreselijke auto-ongeluk.

Tegelijkertijd openbaart zich daarmee nu zijn grote makke. De luisteraars willen de hit, maar de rest van zijn liedjes slaat amper aan. Er wordt wel geklapt, maar het lijkt meer uit beleefdheid dan dat men de nummers echt waardeert. Een tweede single wordt geperst, een alleraardigst liedje over het slechte weer in Holland, maar dit plaatje doet helemaal niks en onze ex-crimineel wordt al snel bestempeld als eendagsvlieg. Hij probeert het nog een aantal keren, maar het succes blijft beperkt tot een enkele top-50 notering en zo nu en dan een optreden in een programma van de TROS, wat natuurlijk schril afsteekt bij het succes van zijn grote hit die nog dagelijks op allerlei radiozenders te horen is.

Hij besluit dat hij is getroffen door een writers-block en op zoek moet naar manieren om zijn schrijverschap een nieuwe impuls te geven. Daarbij heeft zich in zijn hoofd langzamerhand het besef genesteld dat hij, wil hij ooit weer succes hebben, zich zal moeten houden bij zijn oorspronkelijke onderwerpkeuze en niet meer proberen te schrijven over een gelukkig gezinsleven, een verloren liefde of een dode kat. Het zal moeten gaan over verkeersongevallen met jeugdige slachtoffertjes, bij voorkeur doorspekt met gruwelijke details over afgerukte ledematen, falende airbags, plassen bloed, versplinterde botten en levenslang getraumatiseerde nabestaanden, anders kan hij een nieuw succes wel vergeten. Zijn grootste probleem hierbij is dat hij volledig is aangewezen op zijn fantasie, het ongeluk is inmiddels zo lang geleden dat hij moeite heeft om zich de details nog voor de geest te halen. In de bak lukte dat prima, toen had hij niet veel te doen en het ongeluk lag nog vers in het geheugen, maar nu, met zijn drukke touragenda, heeft hij andere dingen aan zijn hoofd. Hij heeft alleen nog de tekst van zijn grote hit, maar die is in de liedversie ten behoeve van de verkoopbaarheid gereduceerd tot drie coupletten en een refrein, de details die zijn gedicht in eerste instantie zo opmerkelijk maakten zijn er grotendeels uit weggevallen.

Hij begrijpt dat hij, wil hij zijn goede werk door blijven zetten, stappen moet nemen om opnieuw tot inspiratie te komen. Hij zegt al zijn schnabbels voor de komende elf maanden af en schaft een tweedehands auto aan.

(wordt vervolgd)

De dronken chauffeur 1
De dronken chauffeur 2
De dronken chauffeur 3
De dronken chauffeur 4
De dronken chauffeur 5

Kort verhaal in een 5 delen. Eerder verschenen in het Fries, in het literaire tijdschrift ‘Hjir‘.

De dronken chauffeur 1
De dronken chauffeur 2
De dronken chauffeur 3
De dronken chauffeur 4
De dronken chauffeur 5

De dronken chauffeur 2

Het menselijk geweten is een wonderlijk fenomeen. Het fungeert als een stopteken voor hen die in hun zoektocht naar macht, geld en geluk wat al te veel mogelijkheden dreigen te zullen verkennen en het vormt een sturend mechanisme voor hen die zich tegen beter weten in toch op het verkeerde pad hebben begeven. Het kent geen genade voor hun die haar bezitten en deelt haar zware straffen uit zonder zich te bekommeren om eventuele reeds door aardse rechters gedane uitspraken. Sinds het ongeval wordt de gewezen dronkaard elke nacht bezocht door een wederkerende droom, een droom waarin hij het ongeluk opnieuw beleeft. Ook in zijn droom is hij aangeschoten, dronkener en joliger zelfs dan dat hij dat op het fatale moment in het echt was, maar in tegenstelling tot in de werkelijkheid is het in zijn droom geen oude man die het leven laat door zijn laakbare rijgedrag, maar een jongetje van een jaar of vijf. En het jongetje in zijn droom brengt het er levend af, de doffe klap die de botsing met de oude bejaarde in werkelijkheid gaf klinkt in zijn droom als een verre echo van een situatie die een aantal straten verderop plaatsvindt. Hij remt op tijd en het jongetje loopt mopperend en boos kijkend naar die klunzige automobilist met zijn onverantwoorde rijstijl, met zijn voetbal stevig in zijn armen geklemd, weer naar huis.

De droom heeft een enorme impact op zijn geestelijke gesteldheid, meer nog dan het werkelijke ongeval, meer dan het proces en de celstraf die hij ontvangen heeft. Het mag dan ook geen wonder heten dat zijn eerste gedicht een beschrijving wordt van deze droom, een beschrijving die, naarmate hij er meer tijd in steekt, steeds gedetailleerder en uitgebreider wordt, tot hij uiteindelijk een gedicht voor zich heeft liggen van welhaast epische proporties, een zestien A4-tjes durende cadans van afgunst, verlangen en spijt, een afschrikwekkend monument voor menselijk falen en lijden, onbeteugeld door literaire trucjes, hoewel het ware poëziekenners ongetwijfeld zou lukken om na grondig bestuderen van de versregels in het nihilistische gekrabbel een primitief en gebroken rijmschema te herkennen.

De gevangenispsychiater raadt hem aan door te gaan met dichten, in het slechtste geval kan het weinig kwaad en het is zeer wel denkbaar dat er een ronduit positieve therapeutische werking vanuit zal gaan. Mogelijk kan hij op deze manier om leren gaan met de negatieve emoties die hem sinds het ongeluk beheersen en zal hij uiteindelijk, als hij weer op vrije voeten gesteld wordt, opnieuw een rol van betekenis in de samenleving kunnen gaan vervullen.

Hij negeert zijn psychiater min of meer, maar schrijft wel, nu hij zich toch maar zit te vervelen, er nog een paar honderd teksten bij.

Naast het schrijven van gedichten heeft hij, om de lange lege uren in de cel te doden, een nieuwe hobby opgedaan; het neuriën van zelfverzonnen melodieën. Om zijn geneuriede melodieën te kunnen onthouden heeft hij een eigen muziekschrift ontwikkeld en met behulp hiervan de melodieën bij zijn teksten genoteerd. In de gevangenis was het niet toegestaan om een muziekinstrument te bezitten, maar dat heeft hem er niet van weerhouden om in ieder geval de theoretische kant van gitaarspelen onder de knie te krijgen. Binnen twee maanden na zijn vrijlating kan hij dan ook al redelijk gitaar spelen en heeft hij bovendien een afwisselend repertoire van meer dan tweehonderd liedjes. Hij gaat er mee aan het leuren en vindt al snel een platenmaatschappijtje in het oosten van het land bereid om een singeltje te persen van een van zijn liedjes, niet toevallig een lied gebaseerd op zijn allereerste tekst, het eerste gedicht over zijn wederkerende droom, het gedicht dat zo gedetailleerd, zij het enigszins verdraaid, omschrijft wat hij heeft meegemaakt.

Het nummer raakt een gevoelige snaar bij veel mensen en houdt zelfs voor een paar weken de nummer één plaats in de vaderlandse hitparades bezet. De man is dolblij met het succes en neemt de beledigingen van het handjevol gekwetste jonge vaders en moeders met doodgereden kinderen tijdens zijn optredens in den lande op de koop toe, hierin voor de volle honderd procent gesteund door zijn manager die wel brood ziet in de zanger met zijn dramatische liederen.

‘Vergeet niet, Jantje,’ zo houdt deze hem voor, ‘deze mensen voelen zich werkelijk en wezenlijk gekwetst. Hun wonden waren amper genezen en nu worden ze opnieuw wreed opengereten door jouw lied. Maar hou ook dit in gedachten: hoeveel jonge vaders en moeders hoeven nu niet hun te vroeg gestorven nakroost te betreuren omdat jij, als vertolker van de mogelijk verschrikkelijke gevolgen van met drank op achter het stuur kruipen, alcoholisten hebt afgehouden van een dronken rit?’

(wordt vervolgd)

De dronken chauffeur 1
De dronken chauffeur 2
De dronken chauffeur 3
De dronken chauffeur 4
De dronken chauffeur 5

Kort verhaal in een 5 delen. Eerder verschenen in het Fries, in het literaire tijdschrift ‘Hjir‘.

De dronken chauffeur 1
De dronken chauffeur 2
De dronken chauffeur 3
De dronken chauffeur 4
De dronken chauffeur 5

De dronken chauffeur

Een man rijdt langzaam met zijn auto door een woonerf. Hij heeft een paar biertjes op maar voelt zich niet echt dronken. Hij denkt bij zichzelf: dit gaat wel goed.

Maar het gaat niet goed, een oude man steekt zonder op of om te kijken achter zijn rollator aan het slingerende binnenstraatje over, aan het oog van de automobilist onttrokken door grote houten bakken met lage bomen. De automobilist ziet de bejaarde man te laat, de onfortuinlijke grijsaard belandt onder de wielen van de auto, overleeft de brute aanval op zijn oude broze botten niet en de dronken chauffeur draait voor vele jaren de bak in.

Daar, in de gevangenis, zijn de mogelijkheden tot recreatie beperkt. Hij heeft een televisietoestel, hij mag een uurtje per week internetten en er is een bibliotheek met een aardige collectie Nederlandse literatuur.

Het aanbod op tv laat meestal te wensen over en hij wordt dan ook een regelmatig bezoeker van de gevangenisbibliotheek. De romans laat hij voor wat ze zijn, afgeschrikt door het formaat van al die dikke boeken met hun honderden pagina’s, maar de veel dunnere dichtbundels met hun losse woorden en grote witruimtes lijken ook voor hem als ongeoefend lezer goed te behappen. Hij begint bij de ‘A’ en zo komt het dat hij in de gevangenisbibliotheek het werk van Gerrit Achterberg onder ogen krijgt. Hij is meteen onder de indruk en denkt: ‘Goh, wat een interessante dichter, wat een gepassioneerde man, daar wil ik wel wat meer over weten.’ Hij graaft wat dieper in het leven en de achtergronden van Achterberg aan de hand van een nogal speels met de feiten omgaande biografie over de dichter die hij op het internet heeft gevonden en wat blijkt Achterberg’s mening te zijn over zijn gedichten, maar ook over dichtkunst in het algemeen?

‘De beelden die ik gebruik in mijn verzen zijn te beschouwen als snelkoppelingen naar een andere wereld. In dit parallelle universum heersen andere regels en wetten dan de regels en wetten die we in het dagelijkse leven kennen. Een dichter heeft de heilige taak om een virtueel bureaublad in te richten met dergelijke snelkoppelingen en deze aantrekkelijk te maken met pictogrammen, weergegeven in alle mogelijke kleuren. De woorden vormen de pictogrammen, de beelden welke geactiveerd worden door het lezen van deze woorden zijn de snelkoppelingen naar die wonderlijke andere wereld die wij normaal gesproken slechts kunnen betreden in dromen of door het uitvoeren van rituelen.’

Het zijn onwaarschijnlijk moderne begrippen die Achterberg hanteert om het karakter van zijn werk te schetsen. Het benadrukt het tijdloze van zijn werk.

Maar Achterberg leert hem nog meer. Want ook Achterberg, die woeste goochelaar met woorden van liefde en hartstocht, ook deze in en in romantische ziel was in essentie een crimineel en zelfs een moordenaar! Ook Achterberg had gemeend in een vlaag van verstandsverbijstering op brute wijze een mensenleven van de aardbodem te mogen vegen. Onze roekeloze coureur was er al min of meer van uitgegaan dat hij de komende jaren en mogelijk zelfs de rest van zijn leven in volslagen ledigheid door zou moeten brengen, maar plotseling heeft hij weer een doel. Hij weet wat hem te doen staat. Hij wordt dichter.

(wordt vervolgd)

De dronken chauffeur 1
De dronken chauffeur 2
De dronken chauffeur 3
De dronken chauffeur 4
De dronken chauffeur 5

Steunpunt levende doden, 59 minuten durend sociaal drama annex zombiespektakel van Wyld Hynder Films in samenwerking met De Zoete Hanen. En vele anderen.

Nadere omschrijving volgt.

Dat doe’k even anders met de muziek, maar even per chunk, anders ben’k volgend jaar nog bezig met links plaatsen.

Nu compleet, ‘dj Keu – Plaatsen‘.

De muziekjes stammen uit één periode. Ik moet nog even uitzoeken welk jaar dat ongeveer geweest zal zijn.
Enkele van de muziekjes, zo niet allemaal, zijn ooit gebruikt bij performances van De Zoete Hanen.

‘Groene lantaarnpaal’, het eerste van een serie muziekjes gemaakt onder de noemer ‘Plaatsen‘.

dj Keu – Plaatsen – 01 – Groene lantaarnpaal

Ik vermoed dat dit muziekje wel eens bij een optreden van De Zoete Hanen is gebruikt. Maar misschien ook niet.

Deel zes van de stukjes over de schorsing van Bregje van Wanten, het wekelijkse radioprogramma dat tot voor kort bij de Leeuwarder lokale omroep Mercurius werd uitgezonden en waarvoor ik o.a de techniek verzorgde.

Schorsing Bregje van Wanten 1
Schorsing Bregje van Wanten 2
Schorsing Bregje van Wanten 3
Schorsing Bregje van Wanten 4
Schorsing Bregje van Wanten 5
Schorsing Bregje van Wanten 6

Wat bezielt me eigenlijk om zo tekeer te gaan tegen het bestuur van Mercurius. Goed, ik heb last van ze (gehad). Maar als ik over iedereen van wie ik last heb dit soort stukken moet gaan schrijven, dan ben ik de rest van mijn leven bezig met denken aan en schrijven over mensen die wat mij betreft de boom in kunnen. Tijd en energie die ik wel aan betere doelen kan besteden.

Maar in dit geval dan toch een uitzondering. Dit heeft er alles mee te maken dat ik niet de enige ben die last heb van de schorsing van Bregje. Het treft natuurlijk ook Bregje, die een dergelijke behandeling zeker niet verdiend heeft, maar ook de andere vaste medewerkers aan het programma.

Maar daarmee zijn we er nog niet. Want deze handelswijze van het bestuur van Mercurius en dan met name Jurjen Laan en Saskia Buising, dreigen met schorsing en ontslag, is niet zo uitzonderlijk als je zou verwachten van een bestuur van een radio-omroep. Ik heb een aantal reacties gekregen over vergelijkbare uitzettingen van medewerkers die dachten dat het gewaardeerd zou worden als ze hun mond open zouden doen over zaken die niet goed liepen of in ieder geval voor verbetering vatbaar waren. Helaas kan het bestuur haar teleurstelling over kritiek van onderop uit de organisatie blijkbaar slechts uiten door het schrijven van ontslag/schorsingsbrieven en het opheffen van programma’s.

Hieronder een recent voorbeeld; het conflict dat de oud-gedienden van het televisieprogramma ‘Leeuwarden toen’ in januari van dit jaar met ditzelfde bestuur hebben gehad.

http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/419472_2289426255124_1833024630_1457797_422149998_n.jpg

Maar ik zal toch ook mijn persoonlijke redenen hebben gehad om deze stukjes te schrijven, ik heb het vast niet alleen voor de anderen gedaan.

En dat is inderdaad niet zo, ik ben er wel degelijk op uit om mijn eigen gelijk te halen. Op de vergadering heeft het bestuur, op dat moment versterkt door spreker Wyb Feddema, aangegeven geen brood te zien in het gebruik van sociale media als drukmiddel. Radar.nl werd als consumentenprogramma afgedaan. En wij, als inwoners van Leeuwarden, zijn natuurlijk geen consumenten van de gemeente. Althans volgens het bestuur en Wyb.

Toevallig weet ik uit ervaring in ICT dat organisaties met een publieke functie niet zitten te wachten op negatieve publiciteit op roddelsites en hier zelfs redelijk gestresst door kunnen raken. Het moge duidelijk zijn dat de impact van wat ik op mijn weblog en/of facebook schrijf slechts een fractie is van wat er bereikt had kunnen worden als Mercurius als organisatie op de juiste wijze van de mogelijkheden van internet gebruik had gemaakt. Maar ja, dan had het bestuur de medewerkers op tijd moeten informeren. Op het moment van de vergadering was het te laat, het pand ging sowieso dicht.

Ik vind het ook wel best zo. Het bestuur zit er nog steeds, al hebben ze in hun goedheid wel aangegeven bereid te zijn plaats te maken. Nog even een link naar een stuk op het blog van Asing Walthaus van de Leeuwarder Courant, ‘Met de pers wilt u geen ruzie’, dat een aardig beeld schetst van hoe Jurjen Laan te werk kan gaan:
http://walthaus.blogspot.com/2010/05/tijdens-de-verkiezingen-hoorde-je-ze-er.html

Hieronder nogmaals de schorsingsbrief aan Bregje waar deze stukjes om draaien.

De tekst er ook maar weer even bij. Zo is’t wellicht niet te lezen.

Leeuwarden, 10 januari 2012-01-13

Geachte mevrouw …

Het Bestuur van de Stichting is, zoals ook op de bewuste voorlichtingsavond is uitgelegd, het bevoegd gezag. De door het Bestuur genomen besluiten zijn daarmee rechtsgeldig, en overigens niet voor bezwaar of beroep vatbaar. De besluiten worden in het kader van onder andere de financiële mogelijkheden genomen. Deze mogelijkheden zijn nou eenmaal beperkt.

Het Bestuur heeft naar aanleiding van uw gedrag als volgt besloten:

Het Bestuur heeft de directie besloten te adviseren van uw diensten als vrijwilliger geen gebruik meer te maken. Hiermee is dus ook de vraag van u tot het krijgen van toegang tot het pand buiten de sluitingsuren beantwoord.

Uw toon is van dien aard dat het Bestuur heeft moeten concluderen dat u niet de juiste vrijwilliger bent die wij nu en in de toekomst zoeken. Wij betreuren dit, maar u laat ons geen keus. Wij nemen bij deze officieel afstand van u en wensen u niet meer te zien in de studio.

Hoogachtend,

Namens het bestuur van de Stichting

J. J. Laan

Getekend voor deze

(handtekening)

S. Buising
Directeur

Schorsing Bregje van Wanten 1
Schorsing Bregje van Wanten 2
Schorsing Bregje van Wanten 3
Schorsing Bregje van Wanten 4
Schorsing Bregje van Wanten 5
Schorsing Bregje van Wanten 6

Ok dan, dat hewwe we mar weer deen. Snipperdei.

Er is nu ook een DVD van, te koop via Elmar Kuiper.
En er is een recensie verschenen op Ensafh.nl

Binnenkort wat nieuwe berichten/activiteiten plaatsen dacht ik zo.